Reintrodukcja popielicy szarej

Popielica (Glis glis) jest niewielkim gryzoniem, posiadajacym duże czarne oczy, szare futro, chwytne kończyny i puszysty ogon, który pomaga w utrzymywaniu równowagi. Popielica śpi nawet 9-10 miesięcy (jeśli w danym roku nie przystąpiła do rozrodu), a temperatura jej ciała spada wówczas do 1 stopnia. Hibernuje zakopana około 50 cm pod powierzchnią ziemi, a po wybudzeniu wspina się w korony drzew, gdzie spędza kilka krótkich miesięcy swojej aktywności. Jest to gatunek trudny do obserwacji, ponieważ jego aktywność przypada na godziny nocne i w tym czasie praktycznie nie schodzi na ziemię. Dlatego tak ważne dla popielic są korytarze ekologiczne – ciągi i aleje drzew, w koronach których zwierzęta mogą przemieszczać się między kompleksami leśnymi i zadrzewieniami. Poruszanie się po powierzchni ziemi jest ostatecznością, która wiąże się z niebezpiecznie wysokim dla życia popielicy poziomem stresu. Dla popielic niekorzystne jest także przerzedzanie drzewostanów, co przerywa ciągłość koron drzew, fragmentacja siedlisk oraz zmniejszanie się powierzchni starych lasów bukowych, zapewniających optymalne warunki do życia.

W 1997 roku we współpracy z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz PTOP Salamandra rozpoczęliśmy realizację projektu reintrodukcji popielic, aby chronić izolowane populacje w Sierakowskim Parku Krajobrazowym a także w Parku Krajobrazowym Promno (od 2019 roku). W ramach podjętych działań naukowcy dokonywali odłowów popielic z różnych pól genowych, następnie rozmnażali je w niewoli i wypuszczali na wolność. Realizacja projektu okazała się dużym sukcesem. Reintrodukowane popielice zasiedliły drzewostany bukowe w Sierakowskim Parku Krajobrazowym i same zaczęły rozmnażać się w naturze. Wieszając budki lęgowe, woliery adaptacyjne z budkami, dokarmiając je i chroniąc wspólnie z leśnikami odpowiednie drzewostany, liczymy, że nasze wspólne działania pozwolą wzmocnić wielkopolską populację popielic i polepszyć jakość ich życia.